Antzerkia. Jontxuren lapikoa

Atzo Aitor Ikastolako ikasleek antzerki bat ikusteko aukera izan zuten. Antzerki hau emakume bakarrak burutu zuen, musikaren eta hainbat materialen (kaxak, pertxak eta arropa) laguntzaz. 

Emakumeak arropa atalak erabiliz hainbat pertsonaia sartu zituen; hauek pertxetan tente jarriz, eskuaren laguntzaz mugitzen zituela. Era honetan, eta sarrera txiki baten laguntzaz, antzerkiak islatu zuen mezua ondorengoa izan zen: Askotan, oraindik ere erabilgarria den arropa botatzen dugu. 


Arropari erabilera hau emanez, emakumeak jontxuren lapikoaren istorioa antzeztu zigun:

"Jontxu lapiko bat itsatsita zuelarik jaio zen, eta geroztik lapikoarekin bizi da. Lapiko honekin bizitzeak, zailtasunak ekartzen dizkio Jontxuri batzuetan, lapikoa toki guztietan trabatzen baitzaio. Gainera, inguruko batzuek Jontxu baztertzen dute arraroa dela pentsatzen dutelako. Hau dela eta, Jontxu oso triste jartzen da, beti traba egiten duela pentsatzen duelako; ezertarako balio ez duela. Azkenean, pertsona beten laguntzaz, Jontxuk lapikoarekin bizitzen ikasten du, eta bere burua den bezalakoa onartzen". 
 

Istorio hau antzeztuta, ondorengoa azaldu zuen emakumeak: "Lapikoa nortasunaren adierazle izan da antzezlanean. Gutako bakoitza lapiko (nortasun) ezberdin batekin bizi da. Denok daramagu lapiko bat gurekin, eta gainontzekoena errespetatzeaz gain, guk ere geurearekin bizitzen ikasi behar dugu, izugarrizko balioa duela ahaztu gabe".